Mostrando entradas con la etiqueta política. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta política. Mostrar todas las entradas

23.11.07

Ja, ja, ja!

O PP copia o lema electoral de IU. Este é o comunicado de prensa da coalición de esquerdas. Inimitable:

Izquierda Unida quiere mostrar públicamente su "total compresión y solidaridad" con el Partido Popular, después de que esta formación haya decidido copiar el lema utilizado por IU en la pasada campaña de las elecciones municipales y autonómicas de mayo. Fuentes de la formación que lidera Gaspar Llamazares consideran que "es comprensible, y nadie debe rasgarse las vestiduras por ello, que la falta de ideas del partido de Mariano Rajoy, demostrada a lo largo de toda la legislatura, le lleve a permitirse este tipo de licencias preelectorales, totalmente justificadas en su caso".
Todos los hombres y mujeres que trabajan en Izquierda Unida desean mostrar públicamente su "total disposición" a ayudar a Rajoy y a su equipo de campaña "a la hora también de mejorar su programa electoral en el supuesto caso de que carezca de ideas y medios económicos o humanos para conectar con la mayoría de ciudadanos".
No obstante, IU quiere mostrar su sorpresa ante el hecho de que "nuestro lema de la anterior campaña "Con IU es posible, contigo es posible" haya calado de manera tan profunda en los "gurús" electorales que tan sabiamente aconsejan al líder de la oposición de derechas. Pese a ello, por si hubiera alguna duda entre la dirección popular, deseamos aclarar que cuando empleamos la fórmula "Contigo es posible", no nos referíamos exactamente a Rajoy, aunque cualquier cambio de tendencia de última hora por su parte siempre será bienvenido".
Ante la falta de memoria histórica demostrada por el PP, Izquierda Unida pone a su disposición sus archivos y elementos electorales de campañas anteriores -eso sí, sentimos no haber elaborado muchos vídeos por falta de presupuesto- de cara a la dura cita electoral del próximo año para el caso de que quiera profundizar en la colaboración iniciada ahora, que sin duda puede ser muy fructífera para ambas partes.

20.11.07

Gratis

Publicar unha caricatura satírica do príncipe e a princesa na portada de El Jueves: 3.000 euros. Queimar unha foto do rei en público: 2.730 euros. Manifestarse a prol dunha ditadura con símbolos anticonstitucionais, reivindicar a volta dun réxime fascista, ofender as vítimas, proclamar actitudes racistas e xenófobas...: 0 euros. "Para todo lo demás..."

12.11.07

Legal

Habería tantas cousas do que falar desta fin de semana. A bronca moderada de Zapatero a Chávez, a reacción de discusión taberneira do Rey, a hipocrisía dos que chaman fascista continuamente a Aznar pero critican que o faga un dirixente político, a morte dun afeccionado italiano, a unión dos que adoitan baterse para bater conxuntamente os policías... Todas estas noticias foron tratadas con detalle e amplitude na prensa, pero moitas menos liñas mereceu o asasinato dun rapaz de 16 anos. Un mozo que ía protestar contra a manifestación fascista dun partido de ultradereita, cuxos simpatizantes acoden ás convocatorias armados con navallas. Unha manifestación legal, permitida e autorizada polo Goberno malia os cánticos a favor de reximes fascistas, de Hitler, en contra dos inmigrantes e da convivencia. Porque unhas manifestacións prohíbense por apoloxía do terrorismo, pero esta, polo que se ve, non tiña motivos para ser impedida. Defender o franquismo ou a discriminación racial non é apoloxía do terrorismo. Para nada.
Un dos manifestantes -militar, por certo- acabou coa vida dun neno. "Una pelea entre bandas", segundo a maioría dos xornais. Un crime político e por razóns políticas. Un crime fascista. Así de claro. Que deixen medrar estas herbas, a ver que recollen no futuro.

22.10.07

O clima de Rajoy

Di Rajoy que hai "cosas más importantes que el cambio climático" e fixo referencia a un primo seu (catedrático de Física) para advertir de que non é posible predicir "ni qué tiempo va a hacer mañana en Sevilla". ¿Para canto máis dentro de 300 anos? Eu tampouco sei se estarei morto mañá, pero si sei que se como grasa cinco veces ao día e fumo un paquete diario, é posible que non viva todo o desexado. En fin, máis aló de pensar que este home razona moi á súa maneira, o caso é que fiarse das consideracións científicas de quen asegurou que no Prestige se observaban "cuatro regueros casi solidificados con aspecto de plastilina en estiramiento vertical" non debería ser recomendable. O fuel saía do maldito barco a un ritmo de 125 toneladas diarias cando Rajoy abriu a boca. Se cadra, a terra desaparece moito antes que dentro de 300 anos.

8.10.07

40 anos sen Che Guevara


Un símbolo para os que non se conforman co que hai, pero que nunca terán (teremos) o valor para facer o que el fixo. Un exemplo convertido en marca, pero un exemplo ao fin.

24.9.07

Educación... para todos

E dálle coa Educación para a Cidadanía. Agora, o presidente da Comunitat Valenciana propón que no seu territorio a materia se imparta en inglés. ¿Ironía, retranca, demagoxia? Todo xunto. “Así, los niños no entenderán y no podrán ser influidos por el adoctrinamiento del régimen de ZP”, pensará. Algo de razón ten. Se é enteiramente en inglés, non se enterarán de moito. Tampouco el se enteraría, ¿non? Nin Zapatero, nin Aznar, nin Felipe González, nin Touriño, nin... Si, é así de triste. Milleiros de mozos españois marchan cada ano a aprender inglés como poden. Traballando horas detrás dunha barra ou onde lles deixan. Todo por acadar, polo menos, un nivel básico que non teñen ningún dos analfabetos (si, analfabetos en inglés) que nos gobernan. Agora ben, o PP séguese preocupando pola perigosa Educación para a Cidadanía mentres os seus van a colexios privados a ser adoctrinados pola Igrexa e a relixión. En castellano, por supuesto.

20.9.07

Selecciones

Dice Eduardo Galeano en su obra El fútbol a sol y sombra que no entiende como Gales o Escocia tienen su propia selección de fútbol, mientras "en España, con múltiples nacionalidades, no puede haber más equipos". El escritor uruguayo, poco sospechoso de separatista, independentista o radical, expresa una inquietud que vuelve a la actualidad tras la famosa guerra de camisetas en el Congreso.
Ridícula puesta en escena de este conflicto, pero muy efectiva si lo que se quería era sacudir los "sentimientos" de los que hablaron los diputados nacionalistas. Difícil de entender para quien siempre sintió una camiseta –la roja- como suya, pero mucho más fácil para el que no se emociona con ella. Para el que no lo hace al menos con esa afición que insiste en animar a su equipo con capotes, trajes de luces, castañuelas y bombos. Para quien no comprende a aquellos que en su intención de animar a su equipo favorito lucen banderas españolas en un partido de la Liga española contra un equipo español (¡cómo alucinan los extranjeros cuando se dan cuenta!).
Es tan simple como eso: sentimiento. Perdonen, pero hay quien no puede emocionarse ni identificarse con la selección española, pero sí se emociona con su propio himno, sus propios colores… Eso no impide, sin embargo, que uno se alegre cantidad de veces de las victorias de la selección española, más viendo el comportamiento ejemplar del baloncesto o el balonmano. Pero es diferente. No es lo mismo. No saldría a celebrarlo. Impresiona, alegra, pero no emociona.
PP y PSOE, tan separados últimamente en todo, se unen ahora para evitar una modificación de la Ley del Deporte que posibilitaría la creación de selecciones autonómicas oficiales. Se equivocan. Escocia o Gales, con una autonomía politica infinitamente menor a la de Euskadi, Cataluña o Galicia, siempre han tenido sus propias selecciones nacionales. Eso sí, nadie duda de que Escocia o Gales sean una nación pese a que dependen de la Reina de Inglaterra y tienen escasa capacidad de decisión más allá de Westminster. Pero juegan al fútbol y al rugby. Son alguien, están representados.
Y no me vengan con disculpas. ¿Que si Cataluña, Euskadi o Galicia tendrían que tener liga propia? Tres equipos de Gales compiten en la liga inglesa y hace años que sueñan con organizar una competición británica incluyendo al Celtic y al Rangers.¿Qué sólo se pueden aceptar selecciones cuyos estados son reconocidos por el Comité Olímpico Internacional? El Reino Unido compite bajo una misma bandera en los Juegos.
Y es que Escocia y Gales son un equipo, y en consecuencia, un país, una nación. Nadie lo niega. El fútbol es así. Crea fronteras. Piénsenlo. El fútbol, como el circo para los romanos, es evasión para el pueblo. Mientras canten y griten en el estadio no les darán tanto la vara en el Congreso. Piénsenlo. A lo mejor, lo que ustedes niegan es parte de la solución. A lo mejor, el separatismo deportivo supone mayor unión politica. El fútbol hace milagros.

*En castellano, para mi fiel lectora Aidutxi, para que no se pierda ni un mínimo detalle.

13.8.07

Culpables

Non por coñecido un deixa de sorprenderse de certos personaxes e de certas declaracións. Manuel Fraga segue en política. Un pouco agochado e caladiño, pero segue. Iso si, cando fala non decepciona. Coma sempre. Na entrevista publicada o domingo pasado en El País sorprende xa o titular: "Si ETA vuelve a matar, también serán culpables los que negocian con ella". Ou sexa, que se ETA asasina, a culpa será de Zapatero. Pero peor é unha frase case invisible no texto. Preguntado sobre a Lei de Memoria Histórica, o ex presidente da Xunta responde: "Todo el mundo tiene derecho a enterrar a sus muertos, pero los muertos amontonados son de una guerra civil en la que toda la responsabilidad, toda, fue de los políticos de la II República. ¡Toda! Esto no se arregla con esta Ley".
Daquela, a culpa dun atentado será de ETA, do PSOE e do Goberno de Zapatero. Pero a culpa da Guerra Civil foi "¡toda!" dos políticos republicanos. Por suposto, nada tiveron que ver nin os militares sublevados, nin Franco, nin un golpe de Estado.

9.7.07

"Todo por la... humanidad"



Nunca me gustaron os exércitos. Nin as guerras, claro. Nin os seus lemas. Moito menos aínda. Iso si, recoñezo o labor humanitario que fan en moitas partes do mundo. Pero hai cousas que un non entende.
Foron varios os soldados que esta fin de semana marcharon para o Líbano desde Santiago. Supoño que con medo, ou respecto polo menos, logo do acontecido con compañeiros seus hai ben pouco. Había emoción nos seus familiares, pero houbo unha declaración que me deixou pasmado. Unha desas típicas de orgullo nacional. Sen medo aparente, con... cojones.
“Estoy contento porque va a luchar por la patria”, dixo un dos familiares. Moi típico. ¿Por que patria vai loitar? Supoño que pola do Líbano, porque é a que teñen que intentar pacificar e axudar no seu desenvolvemento. ¿Ou é que viaxa para salvar a España de non sei quen?
Declaracións como esta, tan habituais, son as que seguen amosando a parte máis rancia dos exércitos, se é que hai algunha parte que non o sexa... Mellor pensado, si que a hai. A de centos de inmigrantes que ingresan nas forzas armadas para gañar uns cartos que lle son difíciles de conseguir doutro xeito. ¿A que patria van salvar eles? As patrias non merecen nunca darlles todo, pero quen si o merece é a humanidade e a xente, o que, por outra parte, sería beneficio para todas os países, nacións ou pobos que eles queiran. Empecen cambiando os seus lemas nos cuarteis. ¿“Todo por la patria”?. Non, “¡Todo por la humanidad!”.

6.6.07

Metralla



Meu avó morreu con anacos de metralla dentro do seu corpo. Marchou xa hai tempo cun cento de contos por parolar daquela guerra infame que o marcou a el e a tantos outros. A súa historia é unha desas que nunca saíron á luz, pero que eu tiven o privilexio de escoitar cando a miña con(s)ciencia política era nula aínda.
A súa non é a historia dun miliciano heroico, romántico ou utópico en loita contra o fascismo. A súa é a historia dun home obrigado a loitar dun bando (o franquista) do que pouco sabía, e logo de que o subiran nun camión de falanxistas armados con tan só 17 anos. A súa historia é a dun ser humano, humano con letras maiúsculas, que non quería nin tiña valor para matar.
"Facía como que apuntaba, pero nunca disparaba ás persoas", contábame. E nunha desas batallas nas que se vía obrigado a participar, meu avó seguía disimulando, disparando ao aire e evitando alcanzar un home que, como dicía, "podía ser calquera amigo". Dunha vez tivo diante a un deses inimigos impostos. Meu avó non disparou e viu como unha granada estoupaba aos seus pés. Feriuno gravemente, pero foi un alivio. Nunca máis tivo que coller un fusil naquela guerra. Pasou meses na enfermaría escribindo o seu diario e agochando cartas que chegaban do outro bando… Pero esa é outra historia que xa contarei. Unha máis das que me falou e das moitas que levou consigo… E canda a metralla.

31.5.07

Eleccións, fútbol e Real Madrid

Di un amigo que ser do PP é coma ser do Madrid. Non lle falta certa razón. Os votantes populares, coma os madridistas –di el-, son fieis e maioría. O equipo merengue foi durante anos a representación máis real do centralismo español e, ao igual que o PP, arrasa no centro e na súa periferia, pero non na periferia máis afastada.
Ao igual que ao Real Madrid, ao PP quérelo ou o odias. Non hai outra. O PP é maioría, pero cústalle atopar socios cos que pactar. No fútbol tamén. Máis aló das vinculacións evidentes co tardo-franquismo, a etapa galáctica de Florentino Pérez provocou a bipolarización futbolística do Estado, tan evidente na política. As dúas Españas, que adoitan dicir. Madridistas, ou pequenos afíns, e antimadridistas (todos os demais). Como en política.
Igual que moitos intentan entender como é posible que este PP acumule tantos votos e sexa maioría nas vilas acosadas pola corrupción urbanística, outras pregúntanse como é posible que o Real Madrid sexa a estas alturas o máximo candidato a gañar o título. Despois de tantas críticas, tanta mezquindade no xogo e tantas meteduras de pata de Capello (que llo pregunten a Helguera ou Beckham)… "E tanta arrogancia!", engaden outros.
O caso é que agora, na política, o PSOE e os seus aliados buscan pactos para darlle unha alternativa de progreso á dereita do PP. BNG, IU, Nafarroa Bai, ERC… Todos únense co PSOE (ese Barça da política) para evitar a vitoria pepera. No fútbol, atléticos, sevillistas, culés, moitos deportivistas (velaí un exemplo do que o Madrid colleita agora en feudos moi brancos antes), celtistas, realistas, osasunistas… Son maioría os que preferirían unha Liga blaugrana ou do Sevilla antes ca do Madrid. A cuestión é que na política, ademais de maletíns, tamén hai pactos. O fútbol é un xogo e os pactos (case sempre) son inviables, pero os maletíns, negros e escuros, sempre son benvidos.