Fútbol, sen máis

Bo para o fútbol. A vitoria de España demostrou que xogar ben tamén é sinónimo de triunfo. A selección de Aragonés recuperou a esencia, o toque e a rapidez do balón como alicerces dun éxito histórico. E o que é máis importante, conseguiu a unanimidade nun recoñecemento que só iguala o Brasil do 70. Este grupo de rapaces rachou dun só golpe co pesimismo secular e coa visión máis rancia do fútbol español, por moito que algunhas bandeiras franquistas agromen nas celebracións e que moitos dos seus seareiros sigan animando vestidos de gardas civís, toureiros ou folclóricas. Unha visión oposta ao plurarismo que representa o seu plantel, entre o que algún deles recoñece comunicarse en catalán no campo para desgraza dos máis retrógrados. Os de Aragonés conseguiron, ademais, que incluso os que non se emocionan coa selección (porque non a senten como súa ou porque preferirían ser representados por un territorio máis achegado) vibrasen cun xogo espectacular, dinámico e que reivindica a clase por riba do físico e a posesión como mellor arma defensiva. Gañou o mellor e o máis espectacular e iso, por riba de calquera sentimentalismo, é a mellor noticia para un fútbol que, como a economía, afrontaba xa unha crise especulativa. Adeus á Furia, ola ao Fútbol.

Tamén en L-V

A desidia dos desmotivados

O plantel celeste perdeu o domingo a ocasión de despedir con decencia unha tempada indecente. O Racing non descendeu por culpa do equipo vigués, pero a afección ferrolá –e tamén a celeste– tardará en esquecer a desidia duns futbolistas que se deixaron remontar en tres minutos e que non deron atopado motivación nin no seu escudo, nin no favor que lles pedía a bancada para outro galego. Isto non é o fútbol vasco. Está claro. Sen nada que xogarse (para eles, claro) e pensando máis na Lei Concursal ou no seu vindeiro club, os futbolistas do Celta, ao igual que outros, desvirtuaron a competición nunhas últimas xornadas ás que alguén debería buscar amaño. O Racing, un equipo pobre pero ao día, partiu con desvantaxe. Eles non podían ofrecer cartos a ninguén por gañar... nin por deixarse perder. Aí Silveira ten razón, e moita. Non a tiña cando desexou o mal alleo.

*Tamén en L-V

Cousas veredes

A federación de baloncesto prescinde de Pepu, o home que conseguiu o primeiro título mundial para España na historia deste deporte. A de balonmán, obrigada polo acordo dos clubs que impide compaxinar equipo e seleción, retira a súa oferta de renovación a Juan Carlos Pastor, o técnico que acadou o único ouro mundialista nesta disciplina. No fútbol, Luis Aragonés continúa no seu cargo logo de eternas polémicas e tras prometer que marcharía se non pasaba de cuartos no último Mundial. Caeu en oitavos. Cousas veredes...

Por que?

Porque uns estaban de vacacións e outros deprimidos; porque son as peores datas posibles; porque está mal organizada; porque a final era en Santiago, en Lugo... e ao final foi en Ourense; porque ía ser o 1 de maio, logo na pretempada e finalmente o día 20; porque foi un martes ás 20.45 horas; porque era un día laborable; porque debería ser en Compostela (por sentido común); porque é unha vergonza que a Televisión de Galicia non retransmita a Copa de Galiza; porque...que coño hai que retransmitir daquela?; porque as afeccións merecen máis respecto; porque a cara de concentración de Manuel Pablo dio todo; porque o fútbol é da xente; porque os xogadores non lle dan importancia a un derbi; porque un derbi é un derbi (hostia!); porque os clubs de Terceira protestaron; porque o trofeo parecía comprado na tenda da esquina; porque hai quen non sabía nin cantos xogadores se podían cambiar; porque é oficial para quen a gaña e unha pachanga para quen perde; porque o lóxico sería que fora na pretempada; porque en dúas edicións cambiou de nome dúas veces; porque hai quen xa insinúa con non xogala; porque calquera o organizaría mellor; porque a Copa da Costa é moito máis interesante; porque esta organización non merece o nome que leva... E un cento de razóns máis para mellorar a Copa Galiza. Por que non se fan as cousas como é debido?

Paciencia

Hai xa varios meses, un ex adestrador de Primeira advertíame: “Baixarán a Segunda tres dos equipos que cambiaron de adestrador”. O Levante, á marxe dos seus múltiples problemas, tivo tres técnicos durante a tempada; o Murcia, dous, e o Zaragoza, catro. Tiña razón. A paciencia, moitas veces, é moi boa conselleira e o Deportivo demostrouno. Quen non cría que o mellor era botar a Lotina despois de perder en Almería? Lendoiro aguantou, a afección tamén, Lotina rectificou e os xogadores reaccionaron a tempo. Agora, todos son louvanzas para o técnico vasco, un tipo ao que, por certo, dá gusto oílo falar

E que sería do Celta se non botara a Fernando Vázquez hai ano e medio? Que sería do Zaragoza se non prescindira de Víctor Fernández? Paciencia, 'la madre de la ciencia'.

Rijkaard si

Guardiola é o elixido. Un dos meirandes símbolos do mítico Dream Team será o encargado de devolver ao Barça a grandeza que perdeu nestas dúas últimas tempadas, nas que a súa desidia regaloulle títulos a un Madrid que tirou de casta con Capello e ao que non se lle viu nada daquela “excelencia” que prometera Ramón Calderón con Schuster. Os merengues foron os mellores, sen discusión. Pero ninguén lembrará este equipo polo seu bo xogo.
O caso é que Rijkaard marcha e a única explicación que lle encontro é que quizais sexa demasiado brando. Nesta Liga calquera enche a boca louvando a estrutura dos equipos ingleses, que manteñen un estilo e os seus adestradores malia non conseguir resultados. Ferguson ou Wenger son claros exemplos. O técnico holandés foi tamén un exemplo. De educación, de saber estar, de elegancia. Nunca levantou a voz e, con el á fronte, o Barça fixo o mellor fútbol que eu recordo en moito tempo, o único comparable ao que implantara o seu compatriota Cruyff. Pero marcha. Con Gaspart, os culés estiveran cinco anos sen gañar títulos, pero Frank marcha tras gañar dúas Ligas e unha Copa de Europa. Ronaldinho continúa de festa e Eto'o máis pendente de protestar por todo que de xogar (ou de non xogar para non ser humillado, que é peor aínda). Pero é Rijkaard quen marcha. Ante o Mallorca, moitos culés demostraron con asubíos quen son para eles os culpables. Os aplausos foron para o holandés que, ademais da súa aposta futbolística, deixa moitas outras cousas que outros deberían aprender. Visto a Quique Flores, Caparrós, Schuster, Koeman e algúns máis, vai resultar que é mellor ser chulo... E tamén parecelo. Good luck, Frank!

Máis contentos

Volve Caparrós e chega a un Riazor máis contento do que el deixou. É curioso comprobar como unha das tempadas de maior sufrimento para o Dépor é tamén a da reconciliación cunha bancada orgullosa.

Porque Caparrós salvou o equipo sen problemas, pero a súa etapa deu para moito máis. Amolou e desvalorizou os xogadores con maior peso. Prescindiu de Coloccini, Manuel Pablo ou Duscher, ao que primeiro expulsou e logo recuperou cando veu de preto o descenso. Dixo apostar pola canteira, pero Xisco e Carril acabaron cedidos, Iago mareado e os seus adestramentos cos alevíns remataron en canto renovou. Encheu a boca falando de proxecto mentres lle facía as beiras ao Osasuna para acabar marchando antes do previsto. Deu titulares e polémicas a esgalla e enfrontouse á afección tras unha suicida semifinal de Copa co seu querido Sevilla. E acabou presumindo da salvación dun equipo con Capdevila, Duscher ou Andrade como base. Unha salvación coa que seguro que Lotina non sacará peito. ¿Fútbol? Riazor recupérao pouco a pouco. O de Caparrós era outra cousa.

*Publicado en LV