Por que?

Porque uns estaban de vacacións e outros deprimidos; porque son as peores datas posibles; porque está mal organizada; porque a final era en Santiago, en Lugo... e ao final foi en Ourense; porque ía ser o 1 de maio, logo na pretempada e finalmente o día 20; porque foi un martes ás 20.45 horas; porque era un día laborable; porque debería ser en Compostela (por sentido común); porque é unha vergonza que a Televisión de Galicia non retransmita a Copa de Galiza; porque...que coño hai que retransmitir daquela?; porque as afeccións merecen máis respecto; porque a cara de concentración de Manuel Pablo dio todo; porque o fútbol é da xente; porque os xogadores non lle dan importancia a un derbi; porque un derbi é un derbi (hostia!); porque os clubs de Terceira protestaron; porque o trofeo parecía comprado na tenda da esquina; porque hai quen non sabía nin cantos xogadores se podían cambiar; porque é oficial para quen a gaña e unha pachanga para quen perde; porque o lóxico sería que fora na pretempada; porque en dúas edicións cambiou de nome dúas veces; porque hai quen xa insinúa con non xogala; porque calquera o organizaría mellor; porque a Copa da Costa é moito máis interesante; porque esta organización non merece o nome que leva... E un cento de razóns máis para mellorar a Copa Galiza. Por que non se fan as cousas como é debido?

Paciencia

Hai xa varios meses, un ex adestrador de Primeira advertíame: “Baixarán a Segunda tres dos equipos que cambiaron de adestrador”. O Levante, á marxe dos seus múltiples problemas, tivo tres técnicos durante a tempada; o Murcia, dous, e o Zaragoza, catro. Tiña razón. A paciencia, moitas veces, é moi boa conselleira e o Deportivo demostrouno. Quen non cría que o mellor era botar a Lotina despois de perder en Almería? Lendoiro aguantou, a afección tamén, Lotina rectificou e os xogadores reaccionaron a tempo. Agora, todos son louvanzas para o técnico vasco, un tipo ao que, por certo, dá gusto oílo falar

E que sería do Celta se non botara a Fernando Vázquez hai ano e medio? Que sería do Zaragoza se non prescindira de Víctor Fernández? Paciencia, 'la madre de la ciencia'.

Rijkaard si

Guardiola é o elixido. Un dos meirandes símbolos do mítico Dream Team será o encargado de devolver ao Barça a grandeza que perdeu nestas dúas últimas tempadas, nas que a súa desidia regaloulle títulos a un Madrid que tirou de casta con Capello e ao que non se lle viu nada daquela “excelencia” que prometera Ramón Calderón con Schuster. Os merengues foron os mellores, sen discusión. Pero ninguén lembrará este equipo polo seu bo xogo.
O caso é que Rijkaard marcha e a única explicación que lle encontro é que quizais sexa demasiado brando. Nesta Liga calquera enche a boca louvando a estrutura dos equipos ingleses, que manteñen un estilo e os seus adestradores malia non conseguir resultados. Ferguson ou Wenger son claros exemplos. O técnico holandés foi tamén un exemplo. De educación, de saber estar, de elegancia. Nunca levantou a voz e, con el á fronte, o Barça fixo o mellor fútbol que eu recordo en moito tempo, o único comparable ao que implantara o seu compatriota Cruyff. Pero marcha. Con Gaspart, os culés estiveran cinco anos sen gañar títulos, pero Frank marcha tras gañar dúas Ligas e unha Copa de Europa. Ronaldinho continúa de festa e Eto'o máis pendente de protestar por todo que de xogar (ou de non xogar para non ser humillado, que é peor aínda). Pero é Rijkaard quen marcha. Ante o Mallorca, moitos culés demostraron con asubíos quen son para eles os culpables. Os aplausos foron para o holandés que, ademais da súa aposta futbolística, deixa moitas outras cousas que outros deberían aprender. Visto a Quique Flores, Caparrós, Schuster, Koeman e algúns máis, vai resultar que é mellor ser chulo... E tamén parecelo. Good luck, Frank!

Máis contentos

Volve Caparrós e chega a un Riazor máis contento do que el deixou. É curioso comprobar como unha das tempadas de maior sufrimento para o Dépor é tamén a da reconciliación cunha bancada orgullosa.

Porque Caparrós salvou o equipo sen problemas, pero a súa etapa deu para moito máis. Amolou e desvalorizou os xogadores con maior peso. Prescindiu de Coloccini, Manuel Pablo ou Duscher, ao que primeiro expulsou e logo recuperou cando veu de preto o descenso. Dixo apostar pola canteira, pero Xisco e Carril acabaron cedidos, Iago mareado e os seus adestramentos cos alevíns remataron en canto renovou. Encheu a boca falando de proxecto mentres lle facía as beiras ao Osasuna para acabar marchando antes do previsto. Deu titulares e polémicas a esgalla e enfrontouse á afección tras unha suicida semifinal de Copa co seu querido Sevilla. E acabou presumindo da salvación dun equipo con Capdevila, Duscher ou Andrade como base. Unha salvación coa que seguro que Lotina non sacará peito. ¿Fútbol? Riazor recupérao pouco a pouco. O de Caparrós era outra cousa.

*Publicado en LV

Destino e esforzo

*Hai tres anos, unha lesión de Tristán convenceu a Irureta para completar as convocatorias do Dépor cun dianteiro do filial. Alí estaba Jonathan Carril, pichichi da Terceira. Era a súa oportunidade, pero unha sanción de catro partidos provocou que Jabo apostase por Xisco, outro prometedor canteirán. Pouco despois, a ausencia de Luque obrigaba a concederlle a titularidade a un dos rapaces, pero Jonathan tiña un precontrato co Atlético, rival en Riazor. Entre dúbidas legais e castigos de altas instancias, Carril volveu quedar fóra. Xisco debutou no once e demostrou a súa valía. No seguinte partido, anotou dous goles. Chegou para quedar, pero non dubidou en emigrar ao Vecindario para madurar e mellorar como poucos. Porque Xisco, como ante o Murcia, adoita estar sempre no momento xusto e no lugar adecuado. E non se equivoca. O destino xogou ao seu favor, pero todo o demais chegou da súa man. O domingo tivo o seu día grande. Por méritos propios.

*Tamén en LV. (Como me dixo un día un xogador: "No fútbol hai que estar no momento xusto e no lugar adecuado". Cantos quedarán no camiño...)

Os novos deportivistas

*Que A Coruña é madridista é unha afirmación desacreditada hai ben tempo. A irrupción do Superdépor nos 90 permitiu que os rapaces que soñaban con ser grandes medraran vendo a súa cidade na elite. Cultivaron así a rivalidade co poderososo que algún día ateigaba Riazor, e fomentaron unha afección que xa non esmorecería nin nas peores épocas... E iso, a fidelización cun equipo, vale máis que moitos títulos. Os novos deportivistas non soñan con ser como o Madrid. Soñan con gañarlle.

*Tamén en L-V

Quen gañou?

E disque gañou a esquerda. Pois se cadra non tanto. O PSOE comeulle votos a Izquierda Unida e a Esquerra, o bipartidismo é cada vez máis forte, os nacionalismos perden forza e, xa que logo, o pluralismo é cada vez menor. O PP está contento porque, malia perder, a desfeita de IU, dos temibles republicanos cataláns ou de Eusko Alkartasuna é unha vitoria para eles. A baixada de votos do PNV, tamén. Do mal, o menor: a burguesía e dereita catalá, tan afeita a pactar con quen máis lles dea, será a clave. A outra dereita (extrema) non gañou, certo, e iso foi o que querían moitos, pero isto cada vez é máis parecido ao fútbol. Do Barça ou do Madrid. O demais, pouco importa. Que hai que esperar dun sistema onde un millón de votos valen o mesmo que menos de 200.000? Cun reparto proporcional, IU tería agora 14 escanos e non 2, o BNG, un máis (3), mentres que PP, PSOE e PNV perderían deputados e CiU quedaría igual. O conto de que o sistema favorece ás minorías non é tal. ¿Atreveríase Zapatero a pactar con CiU tendo a posibilidade clara de facelo con Izquierda Unida? Velaí a cuestión.