Puxa...

Chega o Sporting á Coruña. Tras dez anos de espera, o conxunto asturiano recupera o seu sitio natural. Por afección, por tradición, por canteira, por xustiza... Chega un club de Primeira.
Crecín alucinando co Dream Team de Cruyff, amando e presumindo das cores do meu equipo e admirando outras, entre elas, as do Sporting. Influíu que meu pai lembrara as habilidades de Quini, tamén aqueles partidos dos yogurines de García Remón no Canal Plus ou o meu respecto cara aos clubs que coidan tan ben a canteira. Sempre imaxinaba que sería deste equipo se non se tivera que desfacer daquela de Luis Enrique, Abelardo, Manjarín, Juanele, Felipe, Iván... E logo de David Villa ou de Pablo Amo.
Pero o destino quixo ser máis insistente aínda. O instituto regaloume un compañeiro incansable no seu orgullo sportinguista, a Facultade un amigo inseparable, asturiano e, como non, sportinguista; e Barcelona, un encanto de Granollers, con sangue astur e corazón vermello e branco. Que en Londres compartira festas cun coruñés de familia asturiana e alma no Molinón non podía ser máis que unha confirmación. Todos eles axudaron a que este equipo se convertera en algo máis que admirado e a que me interesara todos os domingos polos seus resultados. Todos eles, e toda esa afección que esta fin de semana encherá A Coruña de sidrina e a auténtica esencia deste maldito deporte. E aínda que eu non poda gozar da festa que algúns (os de sempre) pode que intenten estragar, Xixón xa espera en marzo.

PUXA SPORTING... E FORZA DÉPOR!!!

Basta xa!

Horror! Os árbitros van contra nós, conspiración contra o club, persecución, "no quieren que ganemos"... Pero por favor, coa de Ligas que perdemos xa por culpa dos colexiados. Basta xa, por favor!

Hai diferenzas

Hai diferenzas entre ser e actuar como un campión. Sempre admirei a Indurain polo seu señorío, aínda que chegase a desesperar. O navarro non namoraba co seu estilo, pero facíase querer coa súa extrema deportividade, demasiada ás veces. Todo o contrario que Contador, que encanta pola súa calidade e espectacularidade, pero non pola súa elegancia... Polo menos o pasado domingo. O máis grave (sendo grave tamén) non é que el e mais o seu compañeiro Leipheimer non colaborasen con Mosquera cando parecía o máis lóxico se querían sacarlle minutos a Valverde e a Sastre. O máis grave é que primeiro diga “que as oportunidades non se poden deixar escapar” para logo recoñecer que “pactara con Valverde para que gañara a etapa”. Daquela, o que non quería era deixar gañar ao galego, do que se beneficiou tal e como recoñeceu, pero si ao murciano, co que acordara un amaño antes de saír e a quen criticara hai uns días por non colaborar con el para deixar atrás a Sastre. Todo moi comprensible, ¿verdade? Mosquera, esquecido pola prensa madrileña, non lle pediu que lle deixara gañar. Iso vai na ética deportiva de cada un e el, polo que se ve, ten pouca.

Última voluntad

A Coruña, verano de 1936: Bebel García muere fusilado.
Bebel es zurdo para jugar y para pensar.
En el estadio, se pone la camiseta del Depor. A la salida del estadio, se pone la camiseta de la Juventud Socialista.
Once días después del cuartelazo de Franco, cuando acaba de cumplir veintidós años, enfrenta el pelotón de fusilamiento:
- "Un momento", manda.
Y los soldados, gallegos como él, futboleros como él, obedecen.
Entonces Bebel se desabrocha la bragueta, lentamente, botón tras botón, y de cara al pelotón echa una larga meada.
Después, se abrocha la bragueta:
- "Ahora sí".

Espejos (2008), Eduardo Galeano

Os tempos cambian... por sorte

Lisboa, agosto de 2008

Paraíso I

Hai paraísos que están moito máis achegados do que a xente pensa... e afortunadamente algo máis esquecidos que outros con máis fama.

Manifesto de parede

As paredes sempre falaron claro e, ás veces, moito mellor ca un cento de manifestos xuntos.